در این مقالۀ کوتاه شیوهای برای حرفنویسی و آوانویسی متون میخی (بجز خط فارسی باستان) به خط فارسی پیشنهاد شده است. شیوۀ پیشنهادی نگارنده تا اندازهای به پیشنهادات دکتر عبدالمجید ارفعی شباهت دارد. البته از شیوۀ پژوهشگران عراقی در حرفنویسی و آوانویسی متون سومری و اکّدی نیز استفاده شده است. در ابتدای بحث نیز مطلب مختصری در مورد نام برخی زبانها و تمدنهای آسیای غربی از جمله «عیلام» که املای آن در دو دهۀ اخیر در منابع فارسی به محل مناقشه (از نظر نگارنده بیمورد و عبث و بدون هیچ فایدهای در مطالعات مربوطه) تبدیل شده، بحث شده است.
لازم به تذکر این نکته است که شیوۀ مطرح شده در مقاله با شیوۀ پیشنهادی دکتر قائممقامی منتشر شده در همین شماره از «گزارش میراث» در رابطه با متون ایرانی میانۀ غربی، ایرانی باستان، هندی باستان و یونانی تفاوت دارد، چرا که ماهیت خطوط میخی برگرفته از سومری با خطوط الفبایی تفاوت دارد و بهمین ترتیب پژوهشگران ایرانی با چالشهای متفاوتی در این زمینه روبرو هستند.
نگارنده امید دارد با این مقالۀ مختصر باب جدیدی را در رابطه با این بحث مهم باز کند. دستکم دو مقالۀ اخیر نگارنده در رابطه با عهدنامۀ شاه حِتّی و شاهزادۀ میتَّنی (
CTH 51-52) و رونویس دوم از نسخۀ بابلی کتیبۀ خشیارشا (
XPf) این روش پیشنهادی دیده میشود. تنها استثناء ترجمهای است که نگارنده همراه با یکی از همکاران پیشتر مدتها پیش به پایان رسانیده و در انتظار انتشار است.
@rabtupsharri
![](data:image/svg+xml;charset=utf-8,<svg width="640" height="640" style="background-color:%2344badc;font-family:Nunito,sans-serif" viewBox="0 0 100 100" preserveAspectRatio="xMidYMid meet" xmlns="http://www.w3.org/2000/svg">
<text font-size="30" x="50%" y="50%" dy="5" fill="white" dominant-baseline="middle" text-anchor="middle">RS</text>
</svg>)