Заметка о переводах Нового Завета на новогреческий, вроде ничего не упустил:
Ὑπὸ τῆς Β΄ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων προσετέθη διὰ πρώτην φοράν εἰς τὸ Σύνταγμα τοῦ 1911, εἰς τὸ Ἄρθρον 2 περὶ Θρησκείας, ἰδιαιτέρα παράγραφος διὰ τῆς ὁποίας τονίζεται ὅτι «Τὸ κείμενον τῶν Ἁγίων Γραφῶν τηρεῖται ἀναλλοίωτον· ἡ εἰς ἄλλον γλωσσικὸν τύπον ἀπόδοσις τούτου, ἄνευ τῆς προηγουμένης ἐγκρίσεως καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀπαγορεύεται ἀπολύτως». Ἡ παράγραφος αὕτη περιελήφθη καὶ εἰς τὰ ἑπόμενα Ἑλληνικὰ Συντάγματα, μὲ ὡρισμένας προσθαφαιρέσεις, εἰς δὲ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1952 προσετέθη ἡ φράσις «ἄνευ προηγουμένης ἐγκρίσεως τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ» πρὸ τῆς ἐκφράσεως «τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας». Ἡ συνταγματικὴ κατοχύρωσις τοῦ «ἀναλλοιώτου» τοῦ κειμένου τῆς Ἁγίας Γραφῆς τονίζεται καὶ διὰ τοῦ ἐν ἰσχύϊ Συντάγματος τοῦ 1975, Ἄρθρον 3, παράγραφος 3, ὅπου ὁρίζεται ὅτι: «Τὸ κείμενον τῆς Ἁγίας Γραφῆς τηρεῖται ἀναλλοίωτον. Ἡ εἰς ἄλλον γλωσσικὸν τύπον ἐπίσημος μετάφρασις τούτου, ἄνευ ἐγκρίσεως τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀπαγορεύεται». Ὅπως διαπιστώνει τις, ἡ ἔγκρισις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπαιτεῖται μόνον εἰς τὴν περίπτωσιν «ἐπισήμου» μεταφράσεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δηλοῖ ὅτι λογοτεχνικαὶ ἢ ἄλλου εἴδους μεταφράσεις ἐπιτρέπονται. Τὴν τακτικὴν ταύτην, ἄλλως τε, ἐτήρησεν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καθ' ὅλον τὸ διάστημα, ἀπὸ τοῦ 1911 μέχρι τοῦ 1975, κατὰ τὸ ὁποῖον εἶδον τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος πολλαὶ μεταφράσεις, παραφράσεις, ἑρμηνεῖαι καὶ ποιητικαὶ ἀποδόσεις τῆς Ἁγ. Γραφῆς, καὶ δὴ τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁλοκλήρου ἢ μερῶν αὐτῆς, ἄνευ ἐκκλησιαστικῆς ἐγκρίσεως, ἐκτὸς ἐλαχίστων (Περὶ τῆς μεταφράσεως τῆς Ἁγ. Γραφῆς εἰς τὴν Νεοελληνικὴν καὶ τῶν «Εὐαγγελικῶν», Βλ. Ε.Ι. Κωνσταντινίδου, Τὰ Εὐαγγελικά, 1976). Κυριώτεραι ἐξ αὐτῶν εἶναι αἱ ἑξῆς:
1. Χ.Ι. Παπαϊωάννου, Ἡ Καθολικὴ Ἐπιστολὴ τοῦ Ἰούδα, 1917.
2. Θ.Κ. Ζωγράφου, Ἑρμηνεία εἰς τὰς Ἐπιστολὰς τοῦ Παύλου καὶ εἰς τὰς 7 Καθολικάς, 1932, 1935, 1936.
3. Κ. Μεταλληνοῦ, Τὸ κατὰ Ἰωάννην καὶ ἡ πρὸς Ρωμαίους, πρὸ τοῦ 1940.
4. Γ. Βουγιουκλάκη, Τὸ κατὰ Ἰωάννην, 1945.
5. Σ. Θεοδωρίδου, Ἑρμηνεία εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους, 1947.
6. Σ. Μπαϊρακτάρη, Ἑρμηνεία εἰς τὰς Καθολικὰς Ἐπιστολὰς τοῦ Ἰωάννου, 1947.
7. Μ.Ε. Ταφειροπούλου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περικοπῶν ἐκ τῶν ἄλλων Εὐαγγελίων, 1949.
8. Κ.Δ. Καραγκούνη, Ἑρμηνεία τῶν Ποιμαντικῶν Ἐπιστολῶν Α΄ καὶ Β΄ πρὸς Τιμόθεον καὶ τῆς πρὸς Τίτον, 1950.
9. Σ. Χατζηκυριάκου, Τὸ Εὐαγγέλιον «μὲ λόγια ἁπλᾶ», 1952.
10. Λ.Ι. Φιλιππίδου, Ἡ Α΄ πρὸς Τιμόθεον, 1952.
11. Φ. Κόντογλου, Τὸ κατὰ Ματθαῖον, 1952.
12. Ν.Ν. Καψῆ – Π. Δημητροπούλου, Παράφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1955.
13. Δ.Κ. Καραγκούνη, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην, 1960. Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ματθαῖον, κατὰ Μάρκον, κατὰ Λουκᾶν, 1965.
14. Χ. Καλύβα, Παράφρασις Ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου, 1962, 1963.
15. Β.Χ. Ἰωαννίδου, Ἑρμηνεία τῆς πρὸς Φιλιππησίους, 1963.
16. Γ. Ζερβοπούλου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην καὶ τῶν Πράξεων Ἀποστόλων, πρὸ τοῦ 1966.
17. Γ. Σεφέρη, «Μεταγραφὴ» τῆς Ἀποκαλύψεως, 1966.
18. Β. Βέλλα – Ε. Ἀντωνιάδου – Α. Ἀλιβιζάτου – Γ. Κονιδάρη, Μετάφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1967.
19. Θ.Β. Κωνσταντίνου, Ποιητικὴ ἀπόδοσις τῶν Πράξεων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου, 1969. Τῶν 7 Καθολικῶν, 1971. Τῆς Ἀποκαλύψεως, 1973.
20. Φ. Πατμίου, Ἑρμηνεία εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν, 1971.
21. Χ. Πάτση, Μετάφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1970/71.
22. Χ.Δ. Βασιλοπούλου, Ἐξήγησις τῆς Ἀποκαλύψεως «κατὰ δύναμιν», εἰς 5 τόμους, 1971, 1972, 1973, 1974.
23. Π. Σπέντζη, Ποιητικὴ ἀπόδοσις τῆς Ἀποκαλύψεως, 1972.
24. Κ. Λουκάκη, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου, 1973.
25. Α. Βλάχου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Λουκᾶν, 1974.
26. Γ.Δ. Παπακυριακοπούλου, Μετάφρασις ποιητικὴ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, 1976.
27. Π.Ν. Τρεμπέλα, Ἡ Καινὴ Διαθήκη μετὰ συντόμου Ἑρμηνείας. Α΄ Αἱ Ἐπιστολαὶ καὶ ἡ Ἀποκάλυψις, 1951. Β΄ Τὰ Εὐαγγέλια καὶ αἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, 1952 (ἔκτοτε εἰς δεκάδας ἐκδόσεων).
28. Ἰ. Κολιτσάρα, Ἡ Καινὴ Διαθήκη. Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοσις, 1963 (ἔκτοτε εἰς δεκάδας ἐκδόσεων).
29. Π. Δημητροπούλου – Μ. Καψῆ (Γενικὴ ἐπιστασία Ν. Λούβαρι), Ἡ Καινὴ Διαθήκη, 1960.
30. Ν. Ψαρουδάκη, Τὸ Εὐαγγέλιο στὴ γλώσσα τοῦ λαοῦ, 1978.
31. Ἁγία Γραφή – Βίβλος (Εἰκονογραφημένη ἔκδοσις Κουμουνδουρέα, μὲ ἑρμηνευτικὴν ἀπόδοσιν Ἰ. Κολιτσάρα, τόμοι 1-7, 1981 ἑξ.).
32. Α. Δεληκωστοπούλου, Ἡ Καινὴ Διαθήκη σὲ Νεοελληνικὴ ἀπόδοση, 1995.
33. Ὀδ. Ἐλύτη, Ἡ Ἀποκάλυψη. Μορφὴ στὰ Νέα Ἑλληνικά, 1985.
34. Μελετίου, Μητροπολίτου Νικοπόλεως, Εὐαγγέλιον κατὰ Ματθαῖον, 1991. Εὐαγγέλιον κατὰ Ἰωάννην, 1993.
35. Χρυσάνθου Σαρηγιάννη, Μητροπολίτου Μόρφου, Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου, 1992.
36. Ἀρχιμ. Ν. Σκρέττα, Ἀποκάλυψις. Ποιητικὴ ἀπόδοση στὴ Νεοελληνική, 1995.
37. Ν. Χριστιανοπούλου, Τὸ ἅγιο καὶ ἱερὸ Εὐαγγέλιο κατὰ τὸν Ματθαῖον, 1996.
38. Τ. Κιλίφη, Ἡ Καινὴ Διαθήκη, 1998.
Ὑπὸ τῆς Β΄ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων προσετέθη διὰ πρώτην φοράν εἰς τὸ Σύνταγμα τοῦ 1911, εἰς τὸ Ἄρθρον 2 περὶ Θρησκείας, ἰδιαιτέρα παράγραφος διὰ τῆς ὁποίας τονίζεται ὅτι «Τὸ κείμενον τῶν Ἁγίων Γραφῶν τηρεῖται ἀναλλοίωτον· ἡ εἰς ἄλλον γλωσσικὸν τύπον ἀπόδοσις τούτου, ἄνευ τῆς προηγουμένης ἐγκρίσεως καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀπαγορεύεται ἀπολύτως». Ἡ παράγραφος αὕτη περιελήφθη καὶ εἰς τὰ ἑπόμενα Ἑλληνικὰ Συντάγματα, μὲ ὡρισμένας προσθαφαιρέσεις, εἰς δὲ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1952 προσετέθη ἡ φράσις «ἄνευ προηγουμένης ἐγκρίσεως τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ» πρὸ τῆς ἐκφράσεως «τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας». Ἡ συνταγματικὴ κατοχύρωσις τοῦ «ἀναλλοιώτου» τοῦ κειμένου τῆς Ἁγίας Γραφῆς τονίζεται καὶ διὰ τοῦ ἐν ἰσχύϊ Συντάγματος τοῦ 1975, Ἄρθρον 3, παράγραφος 3, ὅπου ὁρίζεται ὅτι: «Τὸ κείμενον τῆς Ἁγίας Γραφῆς τηρεῖται ἀναλλοίωτον. Ἡ εἰς ἄλλον γλωσσικὸν τύπον ἐπίσημος μετάφρασις τούτου, ἄνευ ἐγκρίσεως τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀπαγορεύεται». Ὅπως διαπιστώνει τις, ἡ ἔγκρισις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπαιτεῖται μόνον εἰς τὴν περίπτωσιν «ἐπισήμου» μεταφράσεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δηλοῖ ὅτι λογοτεχνικαὶ ἢ ἄλλου εἴδους μεταφράσεις ἐπιτρέπονται. Τὴν τακτικὴν ταύτην, ἄλλως τε, ἐτήρησεν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καθ' ὅλον τὸ διάστημα, ἀπὸ τοῦ 1911 μέχρι τοῦ 1975, κατὰ τὸ ὁποῖον εἶδον τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος πολλαὶ μεταφράσεις, παραφράσεις, ἑρμηνεῖαι καὶ ποιητικαὶ ἀποδόσεις τῆς Ἁγ. Γραφῆς, καὶ δὴ τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁλοκλήρου ἢ μερῶν αὐτῆς, ἄνευ ἐκκλησιαστικῆς ἐγκρίσεως, ἐκτὸς ἐλαχίστων (Περὶ τῆς μεταφράσεως τῆς Ἁγ. Γραφῆς εἰς τὴν Νεοελληνικὴν καὶ τῶν «Εὐαγγελικῶν», Βλ. Ε.Ι. Κωνσταντινίδου, Τὰ Εὐαγγελικά, 1976). Κυριώτεραι ἐξ αὐτῶν εἶναι αἱ ἑξῆς:
1. Χ.Ι. Παπαϊωάννου, Ἡ Καθολικὴ Ἐπιστολὴ τοῦ Ἰούδα, 1917.
2. Θ.Κ. Ζωγράφου, Ἑρμηνεία εἰς τὰς Ἐπιστολὰς τοῦ Παύλου καὶ εἰς τὰς 7 Καθολικάς, 1932, 1935, 1936.
3. Κ. Μεταλληνοῦ, Τὸ κατὰ Ἰωάννην καὶ ἡ πρὸς Ρωμαίους, πρὸ τοῦ 1940.
4. Γ. Βουγιουκλάκη, Τὸ κατὰ Ἰωάννην, 1945.
5. Σ. Θεοδωρίδου, Ἑρμηνεία εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους, 1947.
6. Σ. Μπαϊρακτάρη, Ἑρμηνεία εἰς τὰς Καθολικὰς Ἐπιστολὰς τοῦ Ἰωάννου, 1947.
7. Μ.Ε. Ταφειροπούλου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περικοπῶν ἐκ τῶν ἄλλων Εὐαγγελίων, 1949.
8. Κ.Δ. Καραγκούνη, Ἑρμηνεία τῶν Ποιμαντικῶν Ἐπιστολῶν Α΄ καὶ Β΄ πρὸς Τιμόθεον καὶ τῆς πρὸς Τίτον, 1950.
9. Σ. Χατζηκυριάκου, Τὸ Εὐαγγέλιον «μὲ λόγια ἁπλᾶ», 1952.
10. Λ.Ι. Φιλιππίδου, Ἡ Α΄ πρὸς Τιμόθεον, 1952.
11. Φ. Κόντογλου, Τὸ κατὰ Ματθαῖον, 1952.
12. Ν.Ν. Καψῆ – Π. Δημητροπούλου, Παράφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1955.
13. Δ.Κ. Καραγκούνη, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην, 1960. Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ματθαῖον, κατὰ Μάρκον, κατὰ Λουκᾶν, 1965.
14. Χ. Καλύβα, Παράφρασις Ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου, 1962, 1963.
15. Β.Χ. Ἰωαννίδου, Ἑρμηνεία τῆς πρὸς Φιλιππησίους, 1963.
16. Γ. Ζερβοπούλου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην καὶ τῶν Πράξεων Ἀποστόλων, πρὸ τοῦ 1966.
17. Γ. Σεφέρη, «Μεταγραφὴ» τῆς Ἀποκαλύψεως, 1966.
18. Β. Βέλλα – Ε. Ἀντωνιάδου – Α. Ἀλιβιζάτου – Γ. Κονιδάρη, Μετάφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1967.
19. Θ.Β. Κωνσταντίνου, Ποιητικὴ ἀπόδοσις τῶν Πράξεων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου, 1969. Τῶν 7 Καθολικῶν, 1971. Τῆς Ἀποκαλύψεως, 1973.
20. Φ. Πατμίου, Ἑρμηνεία εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν, 1971.
21. Χ. Πάτση, Μετάφρασις ὁλοκλήρου τῆς Καινῆς Διαθήκης, 1970/71.
22. Χ.Δ. Βασιλοπούλου, Ἐξήγησις τῆς Ἀποκαλύψεως «κατὰ δύναμιν», εἰς 5 τόμους, 1971, 1972, 1973, 1974.
23. Π. Σπέντζη, Ποιητικὴ ἀπόδοσις τῆς Ἀποκαλύψεως, 1972.
24. Κ. Λουκάκη, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου, 1973.
25. Α. Βλάχου, Μετάφρασις τοῦ κατὰ Λουκᾶν, 1974.
26. Γ.Δ. Παπακυριακοπούλου, Μετάφρασις ποιητικὴ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, 1976.
27. Π.Ν. Τρεμπέλα, Ἡ Καινὴ Διαθήκη μετὰ συντόμου Ἑρμηνείας. Α΄ Αἱ Ἐπιστολαὶ καὶ ἡ Ἀποκάλυψις, 1951. Β΄ Τὰ Εὐαγγέλια καὶ αἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, 1952 (ἔκτοτε εἰς δεκάδας ἐκδόσεων).
28. Ἰ. Κολιτσάρα, Ἡ Καινὴ Διαθήκη. Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοσις, 1963 (ἔκτοτε εἰς δεκάδας ἐκδόσεων).
29. Π. Δημητροπούλου – Μ. Καψῆ (Γενικὴ ἐπιστασία Ν. Λούβαρι), Ἡ Καινὴ Διαθήκη, 1960.
30. Ν. Ψαρουδάκη, Τὸ Εὐαγγέλιο στὴ γλώσσα τοῦ λαοῦ, 1978.
31. Ἁγία Γραφή – Βίβλος (Εἰκονογραφημένη ἔκδοσις Κουμουνδουρέα, μὲ ἑρμηνευτικὴν ἀπόδοσιν Ἰ. Κολιτσάρα, τόμοι 1-7, 1981 ἑξ.).
32. Α. Δεληκωστοπούλου, Ἡ Καινὴ Διαθήκη σὲ Νεοελληνικὴ ἀπόδοση, 1995.
33. Ὀδ. Ἐλύτη, Ἡ Ἀποκάλυψη. Μορφὴ στὰ Νέα Ἑλληνικά, 1985.
34. Μελετίου, Μητροπολίτου Νικοπόλεως, Εὐαγγέλιον κατὰ Ματθαῖον, 1991. Εὐαγγέλιον κατὰ Ἰωάννην, 1993.
35. Χρυσάνθου Σαρηγιάννη, Μητροπολίτου Μόρφου, Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου, 1992.
36. Ἀρχιμ. Ν. Σκρέττα, Ἀποκάλυψις. Ποιητικὴ ἀπόδοση στὴ Νεοελληνική, 1995.
37. Ν. Χριστιανοπούλου, Τὸ ἅγιο καὶ ἱερὸ Εὐαγγέλιο κατὰ τὸν Ματθαῖον, 1996.
38. Τ. Κιλίφη, Ἡ Καινὴ Διαθήκη, 1998.